Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın (anlatıcı Alexei'nin) zihninde gezinirken, çocukluğuna, annesine ve Sovyetler Birliği'nin yakın tarihine ait parçalı anılarla, rüyalarla ve tarihi arşiv görüntüleriyle dokunaklı bir mozaik sunar. Belirli bir olay örgüsü takip etmek yerine, duygu ve imgelerle ilerleyen film, izleyiciyi zamanın doğrusal akışından çıkararak belleğin akışkan yapısına davet eder.

Margarita Terekhova, hem anlatıcının genç annesi hem de karısı rolünde olağanüstü bir performans sergileyerek, zaman ve kimlik temalarını somutlaştırır. Tarkovski'nin karakteristik uzun planları, doğal unsurların (su, ateş, rüzgar) hipnotik kullanımı ve Sven Nykvist'in (Ingmar Bergman'ın görüntü yönetmeni) muhteşem görüntüleri, her sahneyi yağlıboya bir tablo gibi işler. Film aynı zamanda, İkinci Dünya Savaşı, Stalin dönemi ve Soğuk Savaş gibi tarihsel dönüm noktalarını, bireysel hafıza ve ailevi bağlar perspektifinden yansıtarak evrensel bir insanlık durumuna ulaşır.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz; bir deneyim sunar. Seyirciyi pasif bir konumdan alıp, kendi anıları ve duygularıyla yüzleşeceği aktif bir katılımcıya dönüştürür. Tarkovski'nin sinema dilindeki ustalığı, insan ruhunun karmaşıklığını ve geçmişle olan kopmaz bağımızı araştırır. Bu otobiyografik şaheser, sanat sinemasının sınırlarını zorlayan, her izleyişte yeni anlamlar keşfedilen, zamansız ve derin bir yapıttır.