Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırıp bir malikanede kapattıkları ve 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkencelere maruz bıraktıkları bu distopik ortam, iktidarın, itaatin ve insanlığın sınırlarını sorgular.

Pasolini'nin kamerası, şiddeti estetize etmeden, çıplak ve rahatsız edici bir gerçeklikle sunar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğuk, bürokratik sadizmini aktarmak üzere tasarlanmış gibidir; duygusal bir mesafe ile izleyiciyi rahatsız edici bir gözlemci konumuna iter. Film, sadece faşizmin değil, tüm totaliter sistemlerin, tüketim toplumunun ve iktidar ilişkilerinin bir metaforu olarak okunabilir.

Görsel olarak sert, felsefi olarak yoğun ve politik olarak keskindir. İzleme deneyimi kolay değildir; seyirciyi sarsmayı ve düşündürmeyi amaçlar. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en cesur noktasını temsil eder. Sanatın sınırları, sansür ve insan doğasına dair temel sorular soran 'Salò', rahatsız edici gücünden ötürü, yalnızca olgun izleyicilere hitap eden, unutulması zor bir sinema deneyimi sunar.